Leden van de Usquebaugh Society winnen een Ambassadors tour bij Glenfarclas en onze Belgische vrienden eenzelfde prijs bij Glencadam. Uiteindelijk steken deze vier  heren de Noordzee over om de prijs te incasseren en om nog een aantal andere distilleerderijen in Speyside en omstreken te bezoeken. We hadden helaas geen plaats meer in het juni nummer, maar willen u dit verslag toch niet onthouden dus hierbij het  reisverslag van Bert Reinders

Tekst en foto’s: © Bert Reinders

Partners en kinderen worden thuisgelaten en vanuit IJmuiden vindt de oversteek naar Newcastle plaats op zaterdag 15 mei 2010. Een strak schema met afspraken  is al maandenlang voorbereid en de trip naar Schotland wordt nu werkelijkheid.

Peter Graus uit Echt is onze verbindingsman en boekhouder. Marcel Goffin biedt zich aan als “ excellent driver”. Wetteren moet Christof Aelbrecht missen: hij kan met zijn ervaring als brouwer aan de bak. Kennis van andere distilleerderijen wordt ook door Bert Reinders vergroot, na zijn eerdere ervaringen met de Whisky Academy van Bruichladdich.

Na 3 ½ uur rijden bereiken we zondag Edradour. Deze presenteert zich nog steeds als kleinste distilleerderij van Schotland. De tour valt tegen, maar de  kleine art-deco washback staat er prachtig bij.

In Aberlour aan de Spey aangekomen eten we fish & chips, als voorbereiding voor de distilleerderij in dezelfde plaats. Deze tour is prijzenswaardig. Zelf een fles afvullen en labellen en Distillers Editions scoren is een plezant verdrijf. Ons B&B in  Dufftown is een uitstekend uitvalspunt voor onze vervolgafspraken. Stuart Buchanon onthaalt ons  maandagmiddag bij Benriach met een heerlijke aanwinst uit 1976 en vertrouwt ons de tastingroom van Billy Walker toe. We mogen meeproeven met komende releases en bestuderen de tastingnotes.

De Speyside Cooperage moet dinsdagmorgen even zoeken waar Gary Taylor is. Hij neemt ons mee achter de schermen om ons het charren van nabij te tonen. De ruim 80.000 vaten worden bewerkt door 16 coopers die op stukloon staan. Spaanse arbeiders en stagiaires ondergaan hier een 4-jarige opleiding  om zich in dit vak te bekwamen. Leuk te horen dat de sluiting van vaten ook in taal gelijk is aan de Nederlandse inbreng: Riet!

De lunch genieten we  bij Glenfiddich, die een aardige gratis tour in petto heeft. Je proeft hier uiteindelijk ook nog eens 4 versies. ’s Avonds genieten we nogal verrassend van de nieuwe 14-jarige variant die zowel op bourbon als op sherryvaten heeft gelegen.

De tour bij Glenfarclas kan niet door George Grant worden verzorgd (hij is in China op vakantie) maar zijn manager Ian Mc William blijkt een uitstekende vervanger. Dat je spoorstaven ook naast het warehouse kan leggen is voor het vervoer van de vaten heel handig. Nadat warehousemedewerker Tom diverse vaten opent om ons te laten proeven, heeft Christof de oudheid van de misterymalt juist: wat kan een whisky uit 2002 al een power hebben! In de VIP-room ontvangen we allen een dram uit ons geboortejaar.

Bij Glendronach is Ian de stand-in voor de oorspronkelijke contactpersoon. Het koperwerk en traditionele authentieke machines staat er blinkend bij. Dat het stadium in de washback rond 68°C “mirrorwater”genoemd wordt, brengt ons terug naar vroegere tijden toen de brouwer zonder instrumenten te hanteren het mengsel moest beoordelen: je ziet jezelf dan nog gespiegeld in dit product. De speciale bottelingen uitsluitend hier verkrijgbaar worden de volgende dag alsnog bemachtigd door de geweldige medewerking van onze B&B-eigenaar, René.

We rijden door nu richting Glenglassaugh, die, na 1986 gesloten te zijn geweest,  nu weer helemaal actief is. De spreuk op de balk ”Adieu”  is gelukkig niet voor niets vermeld. De kosten voor deze tour is gelijk aan de te verkrijgen bottelingen wat prijzig, maar het uitzicht op de distilleerderij vergoedt alles!

Je kunt zien dat er nog heel wat werk en liquiditeit nodig is om dit weer in volle glorie te tonen (zou er hier een Academy  gestart kunnen worden?)

De Precious tour bij “Macallan” ( £ 20,- p/p)  hadden we beter kunnen overslaan: binnen mogen we nergens foto’s  maken en we zien niet veel bijzonderheden. Dit geldt voor onze charming Marcel echter in mindere mate.  “Easter Elchies” is wel als park en fishing place te bezoeken, echter voor de speciale bottelingen hiervan moet je kennelijk rondom Kerst nogal snel zijn.

Balvenie is echt aan te bevelen. Naast een traditionele maltvloer is ook de Kiln nog werkzaam. Distilleerderij Convalmore is gekocht alleen maar om de kilnvloer hiervan in Balvenie te integreren. De stills van Kininvie staan er verlaten bij. Kininvie: bijgebouwd bij Balvenie om meer malt te verkrijgen om in de blends te doen. Aangezien ze nu ailsa bay hebben draaien die efficiënter is gebruiken ze Kininvie niet meer.

Van de Signature versie kun je hier een eigen sample bemachtigen van een van de drie vattings: bourbon/refill sherry of firstfill sherry. Voor een klein bedrag mag je het instrument” the dog” hanteren om een flesje van 20 cc te sampelen. De fotoshoot  met onze gastheer Bert Macor is in lijn hoe vroeger whisky ontvreemd werd.  Het liedje; “ Who let the dog out?” is misschien wel hierop geïnspireerd. Vroegere managers waren wel zo vriendelijk medewerkers te waarschuwen door te fluiten als ze  het warehouse betreden.  Menigeen heeft echter van schrik dit koperen instrument wel eens in het vat moeten achter laten. Mocht je ooit blauw gekleurde whisky tegen komen dat kan dit wellicht hierdoor zijn ontstaan. De eigen Cooperage toont een ander werktempo nu men hier niet meer op stukloon staat. Het toasten van de vaten zien we van nabij. Na afloop wordt “ Rose” , een 16 jarige DE aangeschaft ( 1 per persoon).

Uiteraard brengen we deze week ook een bezoek gebracht aan de Highlander Inn, Craigallachie Hotel aldaar en de Mash Tun in Aberlour. Door de aswolk en uitval van vluchten naar Schotland is er deze week plaats genoeg.

We verlaten de Speyside om Glen Garioch te bekijken. Een zinvol bezoek. Niet alleen om de 8 maltfloors te zien, maar ook de aanduiding dat er voor de Japanse eigenaren versies op vat liggen. De lange line-arm bij één van de stills valt op, net als de behoorlijk hoge temperatuur van de 2^e mashing op 90 °C.

Bij Glencadam ontvangt David Wilson ons hartelijk. Mooi en traditioneel staat er hier alles bij. Het fillingstation is verbazingwekkend groot voor de afmeting van deze distilleerderij.

We worden uitgenodigd om een “ Brewers Dram” te nemen: 2 flued ounces new make in één keer wegwerken; dan slaag je voor deze test en ontvangt je certificaat. Vroeger stond deze dram van ongeveer  40 ml  drie keer daags klaar voor alle medewerkers ( aardig doktersrecept overigens) Na in het gastenboek Teun te spotten blijkt bij navraag dat hij deze test aan zich voorbij heeft laten gaan. We onthouden hem op Facebook niet van de kwalificatie door David gegeven:  “ Teun is a real woossie!”

Zo is de cirkel naar Maltstock weer rond en komen we na een enerverende week, wederom over een kalme zee, in IJmuiden zondagmorgen 22 mei aan.

Het leegmaken van onze dagelijkse agenda’s voor deze reis blijkt meer dan waardevol.

De meegenomen flessen en souvenirs zullen een ereplaats in onze kabinetten vinden!

Tot op Maltstock 2010 ! !